God is a concept, by which we can measure, our pain

Napapadaan ba kayo jan sa may kanto ng Araneta Avenue at Quezon Avenue (Avs sa mga taga makati). Kung madalas kayong mapadaan jan, ay napuna nyo na rin siguro yung mga batang paslit doon na biglang lalapit sa sasakyan ninyo kapag nakahinto kayo, at pupunasan ang inyong windshield, sabay kakatok sa inyo para humingi ng limos. Madalas kasi akong lapitan ng mga damuho, kapag rin lang may barya ako, (sabagay mas madalas na barya naman talaga ang dala ko), ay aabutan ko sila para umalis na agad sa harap ko. Nung nagtagal na ay parang napupuna ko na parang lagi na lang ako ang nilalapitan nung mga bata. Kahit malayo ang sasakyan ko sa kanto ng Araneta Avs at Quezon Avs ay nakikita pa rin nila ako at sa akin pa rin lumalapit. Iniisip ko tuloy na baka natatandaan na nila ang plaka ng sasakyan ko, kaya kapag parating na ako ay nakaabang na sila (jan kasi ang ruta ko araw-araw). Pero minsan nung pauwi na ako, napadaan ako sa A. Bonifacio Avs at inabutan ako ng red light (hinto ang meaning nun baduy), ang ipinagtataka ko, malayo naman ang sasakyan ko dun sa kanto kung saan naglipana ang mga batang paslit. Ang ikinagulat ko ay kung bakit sa akin pa rin lumapit yung mga bata, hindi naman ako regular na nadadaan dun at lalo namang hindi na siguro nila kakilala yung mga bata sa Araneta Avs. Kaya nagulat ako nung sa akin na naman lumapit at sinabakan ng linis yung windshield ko. Natanong ko tuloy sa sarili ko, bakit na lang ba sa araw araw na ginawa ng Diyos, ako ang nadadapule ng mga ito. Diyos nga kaya ang may gusto nito na lapitan ako ng mga batang paslit, dahil alam ni Bossing (the Diyos) na may barya pa akong ibibigay sa kanila. Kung ang iniisip ko naman na kasi medyo bago ang sasakyan ko, mali ako doon. Kasi minsan may mga katabi akong sasakyan na mas mamahalin at mas bago kesa sa car ko (yan ang tawag ng mga taga makati sa sasakyan-car), pero bakit sa akin lumalapit ang mga damuho. Kaya mula noon ay naghanda na lagi ako ng maraming barya sa car ko, para pag lapit nung mga Angel na paslit, at manghihingi ng limos, ay may maibibigay ako sa kanila, kahit barya lang, dahil yung mga buo ko ay para sa mga ka-table ko yun inaabot.

some are dead and some are living

Biglang nanayo ang mga balahibo ko sa talampakan, nang hindi sinasadyang nailipat ko ang channel ng Radiowealth TV namin sa CNN station, kung saan si Larry King ay kinakausap ang dalawang natitirang Beatles na si Kuya Paul at Kuya Ringo. Ang maganda pa nito ay kasama rin sa nasabing palabas ang balo ni Kuya John na si Ate Yoko at balo ni Kuya George na si Ate Olivia. Bihirang mangyari ito, lalo na sa inabot na estado ng Fab Four. May alingasngas pa nga noon na kaya nagkahiwalay ang apat na lintek ay dahil na rin sa laging naka-ungaong itong si Ate Yoko kay nasirang Johnnie beybe. Kaya laging gulat ko nung makita ko silang apat na magkakadikit sa upuan at kausap ni Kuya Larry. Ang dahilan pala kaya sila napagsamang lahat ay dahil na rin sa isang show na pinamagatang "cirque du soleil" na ginawa ni Guy Laliberte at sa tulong na rin ni Giles Martin (anak na kaya ito ni George Martin). Malakas pa rin ang dating sa tao ng mga tugtog na Beatles, kahit ilang taon na ang nakakaraan. Alam nyo bang ang Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band na album ay nagdidiwang din ng ika apatnapung taong anibersaryo ngayon. Saan kaya sila mag-iinuman mamaya, para makapunta at malapitan man lang si Kuya Ringo, may isasalya kasi akong mga gintong singsing sa kanya at mga lumang plaka ng Rolling Stone.

who do you think we are...we don't care

Namputz ang bilis talaga ng araw, parang hinihila ang panahon. Isang taon na rin pala ang blog na ito. Parang kailan lang ay nagkukutkot pa ako ng mga libreng design para ikapit sa gagawin kong journals, tapos kamukat mukat mo ay naka isang taon na rin pala ako. Ika nga ng Tears for Fears, "funny how time flies". Sino ba naman ang hindi matutuwa, nung una kasi, ang gusto ko lang ay makita ang sarili kong mukha sa internet at maikuwento ang mga erbukan (inuman) namin ng mga tropa. Teka parang may naalala ako bigla, inuman ng mga tropa? parang sa a-dose ng hulyo ay may magpapa-erbuk sa amin at siguradong madadagdag na naman ito sa journals ko...sayo ang alak, sayo ang pulutan, hapi hapi, hapi beerday.

I like smoke and lightning, heavy metal thunder...

Sang-ayon ba kayo dun sa pinaiingay na sangay ng gobyerno, na dapat daw lagyan ng sticker, o kahit ipinta ang mga plate number ng mga motorsiklo sa mga helmet, para daw maiwasan ang tinatawag na riders in tandem with bad intention. Ano kayang isip meron ang nag-isip nito, san ka naman nakakita ng ganung solusyon, para daw maiwasan ang krimen. Sa palagay nyo ba, kung sakaling ipasunod nga iyong paglalagay ng sticker o pintura sa naturang helmet ng motorista ay maiiwasan na ang krimen. Busettt mga hindoropot, hindi ba ganyan din ang ginawa ninyo nung hinigpitan ninyo ang pagpapalabas ng PTCFOOR o Permit To Carry Firearms Outside Of Residence". Nasawata nyo ba ang krimen, hindi naman, lalo pa ngang lumakas ang loob nung mga masasama ang laman loob, dahil alam nilang walang armas ang mga law abiding citizens, dahil hindi makakuha ng PTC-achuchu. Isa lang ang ibig sabihin kung bakit gusto ninyong mapasunod ang paglalagay ng sticker o pagpinta sa helmet ng mga motorista, dagdag corapsion, corruption, coraption, busettt dagdag kotong.

When the dog bites, when the bee stings, when i'm feeling sad...

Hanep sa wakas ay inilabas na rin ng Apple ang pinakahinhintay ng lahat, yung Iphone. Halos mapuno ang labas ng nuyok sa dami ng taong pumila para makabili ng nasabing inteligent phone. Sa halagang $499 para sa 4GB at $599 para sa 8GB, siguradong sulit na sulit ang makakabili nito. Kasi may kasabihan tayo na money can't buy happiness, pero dito sa isang ito, mukhang maiiba ang kasabihan. Matagal ko na ring narinig ang pinag-uusapang Iphone, natignan ko na rin ang "specs" niya sa website ng Apple at sa kakaunting nalalaman ko sa technology ay mukhang ito sa ngayon ang tinatawag na holy grail ng mga cellphone. Masarap din makahawak ng "first edition" kahit na sa anong bagay, kahit sa chicks nga, masarap ikaw yung "first edition" niya di ba, kasi collectors item agad iyan, lalo na kung yung mabibili mong Iphone ay hindi mo gagamitin ay itatabi mo ng nakakahon pa. Pero sigurado, dadagdagan pa ng mga taga Apple ang capacity niyan, katulad ng ginawa nila sa kanilang Ipod, kung saan "Fifth Edition" na ang lumabas at umabot na sa 80GB ang capacity. Kaya nga sabi nung ibang marurunong ay puede mo raw ilagay lahat ang cover version ng Yesterday na ginawa ni manong Paul dun sa Ipod mo. Kainis, kasi dito ako isinilang sa pinas, kung sa tate siguro ako lumaki, baka hindi ko na nasulat ang journal na ito, kasi siguradong kinukutkot ko ngayon yung bago kong Iphone.